MENU

mjr dypl. Julian Piasecki

Urodził się  13 lutego 1896 r. w Stanisławowie. W roku 1913 ukończył Gimnazjum Filologiczne Wojciecha Górskiego w Warszawie. W ostatnich latach nauki był czynny w Wolnej Szkole Wojskowej, a potem w "Strzelcu". Od sierpnia 1915 r. działał w Polskiej Organizacji Wojskowej. Jednocześnie w latach 1915-1918 studiował na Politechnice Warszawskiej. W 1918 r. wstąpił do Wojska Polskiego.

Ukończywszy w 1919 r. Szkołę Podchorążych został instruktorem Szkoły Podoficerów w Dęblinie. Uczestniczył w pierwszym Powstaniu Śląskim, a następnie w wojnie z bolszewikami.  Po wojnie odkomenderowany został na politechnikę Warszawską. Studia na Wydziale Komunikacyjnym Wydziału Inżynierii Lądowej ukończył w roku 1923. Awansował do stopnia kapitana w korpusie osobowym saperów i w latach 1923-1933 był wykładowcą w Oficerskiej Szkole Inżynierii w Warszawie.

W 1925 r. rozpoczął naukę na Kursie Normalnym Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po jego ukończeniu został wykładowcą taktyki ogólnej. Obowiązki wykładowcy łączył z funkcją starszego asystenta w Katedrze Dróg Żelaznych na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej.

Źródło: fragment maszynopisu Tadeusza Kutrzeby "Opinie o oficerach pracujących w Wyższej Szkole Wojennej", Warszawa 1931 r., Archiwum Instytutu J. Piłsudskiego w  Ameryce

Był zwolennikiem marszałka Piłsudskiego. Po utworzeniu w roku 1937 Obozu Zjednoczenia Narodowego (OZN) stał się jednym z głównych przywódców tego ruchu. Był współredaktorem „Zaczynu" – pisma propagandowego OZN.

W latach 1933-193 pełnił funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Komunikacji. We wrześniu 1939 r. pracował w Szefostwie  Komunikacji Naczelnego Dowództwa. Ewakuował się do Rumunii, następnie zbiegł na Węgry, gdzie rozpoczął intensywną działalność konspiracyjną. Nawiązał wówczas ścisły kontakt z internowanym w Rumunii gen. Śmigłym-Rydzem. Współdziałał w tworzeniu ugrupowania Obozu Polski Walczącej.  Po przedostaniu się do Polski został szefem OPW w podziemiu.

Zmarł 4 sierpnia 1944 r. w Szpitalu Maltańskim po odniesieniu ciężkiej rany podczas powstania warszawskiego.

fot. domena publiczna


wróć