MENU

gen. Louis Faury

Urodził się 21 lipca 1874 r. we Fruges,  generał francuskich sił zbrojnych przez kilkanaście lat swojej kariery związany był z Polską jako doradca wojskowy i wykładowca w strukturach Wojska Polskiego.

Był absolwentem l’École Spéciale Militaire w Saint-Cyr oraz l’École Supérieure de Guerre w Paryżu. Podczas I wojny światowej w stopniu kapitana pełnił służbę w Katerze Głównej Naczelnego Dowódcy gen. Josepha Joffre’a w I bitwie nad Marną (1914). Na własną prośbę skierowany na front, gdzie objął 6 grudnia 1914 r. dowództwo 10 Batalionu Strzelców Pieszych. Jako dowódca batalionu wykazał się wybitnymi uzdolnieniami dowódczymi i talentem taktycznym. Awansował do stopnia majora i został odznaczony Orderem Legii Honorowej. Od stycznia 1916 r. był komendantem centrum wyszkolenia 4 Armii. W czerwcu 1917 r. organizował łączność tego związku operacyjnego w czasie bojów w rejonie Moronvilliers. Awansowany do stopnia podpułkownika był członkiem Francuskiej Misji Wojskowej we Włoszech i organizatorem centrów wyszkolenia armii włoskiej. Pod koniec wojny był szefem sztabu francuskiej 12 Dywizji Piechoty.

W kwietniu 1919 r. został przydzielony do służby we Francuskiej Misji Wojskowejw Polsce, gdzie zajął się organizacją wyszkolenia wojskowego. W 1920 r. służył jako doradca i oficer łącznikowy w sztabie 4 Armii gen. Leonarda Skierskiego, będąc świadkiem zmagań tego związku operacyjnego w wojnie polsko-bolszewickiej.

Od 1921 r. do jesieni 1928 r. pełnił służbę na stanowisku Dyrektora Nauk Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, był wieloletnim szefem pionów naukowego i dydaktycznego tej szkoły, wykształcił liczną kadrę oficerów dyplomowanych. W 1922 r. awansowany do stopnia pułkownika. Wśród studentów Wyższej Szkoły Wojennej miał przydomek papa Faury. Zdobył ogromny autorytet, szacunek i przywiązanie dzięki swej ogromnej wiedzy, umiejętnościom pedagogicznym oraz charakterowi. Wpajał swym uczniom obowiązek nieustannego doskonalenia umiejętności taktycznych i operacyjnych. 3 października 1928 r. awansowany do stopnia generała brygady.

Najważniejszą cechą jego twarzy były mądre i piękne niebiesko-szare oczy o ciągle zmiennym wyrazie. Zwykle odbijały one wewnętrzne skupienie myśli i miały spojrzenie nieco oderwane, ale często uśmiechały się dobrotliwie lub mrużyły się wesoło-ironicznie; gdy wykładał – ogarniał słuchaczy wzrokiem prawie hipnotycznym, który wzmacniał przekonywującą siłę jego wymowy, ale gdy gniewał się, oczy jego miotały groźne pioruny, chociaż burza zwykle nie trwał długo (…) Był znakomitym lektorem, myśli swoje wyrażał jasno i piękną frncuszczyzną, umiał wzbudzić i utrzymać uwagę słuchaczy i dotrzeć nawet do tych, co go rozumieli tylko przez tłumaczy.

Płk Faury cieszył się ogromnym autorytetem i uznaniem wśród słuchaczy niezależnie od ich stopni służbowych i doświadczenia zawodowego. Był on bardzo wymagający w stosunku do słuchaczy normalnych dwuletnich kursów. Słuchaczy jednorocznych kursów doszkolenia, którzy posiadali wyższe stopnie służbowe i pewne sztabowe doświadczenie wojenne, traktował bardziej pobłażliwie, starał się jednak intensywnie podnieść ich stopień wykształcenia zawodowego. O nich mawiał, że jak konie wyścigowe wszyscy dobiegną do mety, chociaż w niejednakowym czasie.

Źródło: W 50-lecie powstania Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie,
zebrał i opracował płk dypl. Wacław Chocianowicz,
nakładem oficerów dyplomowanych na obczyźnie, Londyn 1969

Generał Faury był autorem pierwszego w Polsce podręcznika taktyki ogólnej Zasady taktyki ogólnej. Wykłady na kursie informacyjnym dla wyższych dowódców (Principes de tactique générale. Cours informatifs destinés aux officiers du haut commandement). W jednej ze swoich prac napisał: Przed dwustu laty Polska pod murami Wiednia uratowała świat chrześcijański od niebezpieczeństwa tureckiego; nad Wisłą i Niemnem szlachetny ten naród oddał ponownie światu cywilizowanemu zasługę, którą nie dość oceniono.

Po powrocie do Francji służył w Dowództwie Wojsk Lądowych, a od 1929 r. w sztabie 3 Dywizji w Amiens. 11 marca 1934 r. awansowany na stopień generała dywizji i wyznaczony na stanowisko dowódcy tej dywizji. W roku 1936 przeszedł do rezerwy. Poświęcił się historii wojskowej, a także poprawie stosunków francusko-polskich, które były w tym czasie sparaliżowane wzajemną nieufnością; 1 marca 1937 r. Zapoczątkował pracę Centrum Studiów Polskich w Bibliotece Polskiej w Paryżu, wygłosił wówczas wykład na temat Józefa Piłsudskiego (opublikowany w 1937 r. pod tytułem Maréchal Piłsudski). Ta konferencja świadczyła o fascynacji Faury'ego osobą Piłsudskiego i szczerej przyjaźni francuskiego generała dla Polski.

W obliczu wybuchu II wojny światowej, w wieku 65 lat, na własną prośbę został przywrócony do czynnej służby wojskowej i mianowany szefem Francuskiej Misji Wojskowej w Polsce. Kierował nią od 23 sierpnia do 17 września 1939 r. Na podstawie ustaleń dokonanych między generałem Sikorskim i ambasadorem Leonem Noëlem wspomagał w Rumunii przerzut do Francji polskich oficerów i specjalistów wojskowych.

Po powrocie do Francji służył w Misji Francusko-Polskiej. Podczas agresji niemieckiej na Francję w 1940 r. wyprowadził jako spontaniczny dowódca większość drugorzutowych oddziałów polskich z bretońskiego kotła. Następnie wspomagał polską sieć przerzutu polskich oficerów z Francji do Wielkiej Brytanii.

W 1941 r. podczas konferencji zorganizowanej przez Legion Francuski, uznał Gaullistów jako dysydentów, co zszokowało francuskich antygaullistów, a także przedstawicieli rządu Vichy. W rezultacie był inwigilowany. W tym czasie jego syn Yves dołączył do wojsk Wolnych Francuzów w Londynie.

Po wyzwoleniu generał Faury napisał książkę o francuskim uczestnictwie w zwycięstwie aliantów. Generał Louis Faury zmarł w Paryżu 14 stycznia 1947 r. Jego grób znajduje się w Besançon.


wróć