MENU

Wybuch powstania styczniowego

Powstanie o charakterze niepodległościowym pierwotnie planowane było dopiero na wiosnę, ale zapowiedź „branki” do rosyjskiej armii (wyznaczonej na 25 stycznia) spowodowało mobilizację przyszłych powstańców. Zryw, którego nie udało się stłumić w początkowym etapie, był swoistym zaskoczeniem i spotkał się z pozytywną opinią zachodnich społeczeństw. Walki toczyły się w Królestwie Polskim, na Litwie, w guberni kijowskiej, wołyńskiej, a także w okolicy Dynaburga oraz Witebska. Ochotnicy, pragnący wziąć udział w powstaniu, napływali z pozostałych zaborów, jak i z innych państw. Mimo wydania dekretu, dotyczącego uwłaszczenia chłopów biorących udział w powstaniu styczniowym, na początku wykazywali oni bierną postawę. Później stopniowo włączali się do działań w rejonach, które opanowane były przez polskich powstańców.

Odrzucenie przez rosyjskiego zaborcę dyplomatycznych not wystosowanych przez Francję, Anglię i Austrię, nie doprowadziło jednak do militarnego wsparcia powstańców, na które Polacy bardzo liczyli. Brak interwenci państw zachodnich przyczynił się do późniejszej klęski powstania. W konsekwencji, w zaborze rosyjskim wzmogły się represje wobec Polaków. Podjęta próba odzyskania niepodległości znacząco wpłynęła jednak na umocnienie świadomości narodowej społeczeństwa polskiego i kształtowanie postaw patriotycznych aż do długo wyczekiwanego 1918 r.

Materiał opracowany został na podstawie: www.dzieje.pl


wróć