MENU

Generał LOUIS AUGUSTIN JOSEPH FAURY

(ur. 21 lipca 1874 r. we Fruges, zm. 14 stycznia 1947 r. w Paryżu) – generał francuskich sił zbrojnych przez kilkanaście lat swojej kariery związany z Polską jako doradca wojskowy i wykładowca w strukturach Wojska Polskiego.

Był absolwentem l’École Spéciale Militaire w Saint-Cyr oraz l’École Supérieure de Guerre w Paryżu. Podczas I wojny światowej w stopniu kapitana pełnił służbę w Katerze Głównej Naczelnego Dowódcy gen. Josepha Joffre’a w I bitwie nad Marną (1914). Na własną prośbę skierowany na front, gdzie objął 6 grudnia 1914 r. dowództwo 10 Batalionu Strzelców Pieszych. Jako dowódca batalionu wykazał się wybitnymi uzdolnieniami dowódczymi i talentem taktycznym. Awansował do stopnia majora i został odznaczony Orderem Legii Honorowej. Od stycznia 1916 r. był komendantem centrum wyszkolenia 4 Armii. W czerwcu 1917 r. organizował łączność tego związku operacyjnego w czasie bojów w rejonie Moronvilliers. Awansowany do stopnia podpułkownika był członkiem Francuskiej Misji Wojskowej we Włoszech i organizatorem centrów wyszkolenia armii włoskiej. Pod koniec wojny był szefem sztabu francuskiej 12 Dywizji Piechoty.

W kwietniu 1919 r. został przydzielony do służby we Francuskiej Misji Wojskowej w Polsce, gdzie zajął się organizacją wyszkolenia wojskowego. W 1920 r. służył jako doradca i oficer łącznikowy w sztabie 4 Armii gen. Leonarda Skierskiego, będąc świadkiem zmagań tego związku operacyjnego w wojnie polsko-bolszewickiej.

Od 1921 r. do jesieni 1928 r. pełnił służbę na stanowisku Dyrektora Nauk Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, był wieloletnim szefem pionów naukowego i dydaktycznego tej szkoły, wykształcił liczną kadrę oficerów dyplomowanych. W 1922 r. awansowany do stopnia pułkownika. Wśród studentów Wyższej Szkoły Wojennej miał przydomek papa Faury. Zdobył ogromny autorytet, szacunek i przywiązanie dzięki swej ogromnej wiedzy, umiejętnościom pedagogicznym oraz charakterowi. Wpajał swym uczniom obowiązek nieustannego doskonalenia umiejętności taktycznych i operacyjnych. 3 października 1928 r. awansowany do stopnia generała brygady.

Generał Faury był autorem pierwszego w Polsce podręcznika taktyki ogólnej Zasady taktyki ogólnej. Wykłady na kursie informacyjnym dla wyższych dowódców (Principes de tactique générale. Cours informatifs destinés aux officiers du haut commandement). W jednej ze swoich prac napisał: Przed dwustu laty Polska pod murami Wiednia uratowała świat chrześcijański od niebezpieczeństwa tureckiego; nad Wisłą i Niemnem szlachetny ten naród oddał ponownie światu cywilizowanemu zasługę, którą nie dość oceniono.

Po powrocie do Francji służył w Dowództwie Wojsk Lądowych, a od 1929 r. w sztabie 3 Dywizji w Amiens. 11 marca 1934 r. awansowany na stopień generała dywizji i wyznaczony na stanowisko dowódcy tej dywizji. W roku 1936 przeszedł do rezerwy. Poświęcił się historii wojskowej, a także poprawie stosunków francusko-polskich, które były w tym czasie sparaliżowane wzajemną nieufnością; 1 marca 1937 r. Zapoczątkował pracę Centrum Studiów Polskich w Bibliotece Polskiej w Paryżu, wygłosił wówczas wykład na temat Józefa Piłsudskiego (opublikowany w 1937 r. pod tytułem Maréchal Piłsudski). Ta konferencja świadczyła o fascynacji Faury'ego osobą Piłsudskiego i szczerej przyjaźni francuskiego generała dla Polski.

W obliczu wybuchu II wojny światowej, w wieku 65 lat, na własną prośbę został przywrócony do czynnej służby wojskowej i mianowany szefem Francuskiej Misji Wojskowej w Polsce. Kierował nią od 23 sierpnia do 17 września 1939 r. Na podstawie ustaleń dokonanych między generałem Sikorskim i ambasadorem Leonem Noëlem wspomagał w Rumunii przerzut do Francji polskich oficerów i specjalistów wojskowych.

Po powrocie do Francji służył w Misji Francusko-Polskiej. Podczas agresji niemieckiej na Francję w 1940 r. wyprowadził jako spontaniczny dowódca większość drugorzutowych oddziałów polskich z bretońskiego kotła. Następnie wspomagał polską sieć przerzutu polskich oficerów z Francji do Wielkiej Brytanii.

W 1941 r. podczas konferencji zorganizowanej przez Legion Francuski, uznał Gaullistów jako dysydentów, co zszokowało francuskich antygaullistów, a także przedstawicieli rządu Vichy. W rezultacie był inwigilowany. W tym czasie jego syn Yves dołączył do wojsk Wolnych Francuzów w Londynie.

Po wyzwoleniu generał Faury napisał książkę o francuskim uczestnictwie w zwycięstwie aliantów. Generał Louis Faury zmarł w Paryżu 14 stycznia 1947 r. Jego grób znajduje się w Besançon.

 

fot. Domena publiczna


wróć